شخصي در خيابان صفي از گدايان را ديد.لحظاتي بعد چند نفر را ديد كه دچار نقص جسمي و ذهني بودند.او به جمعيت انسانهاي رنج كشيده نگاه كرد،صدايش را بلند كرد و خطاب به خداوند ناله كنان گفت:خداوندا!!چطور ممكن است كه خالق مهرباني مانند تو اين چيز هارا ببيند و هيچ كاري براي شان نكند؟! تا شب در همين فكر ها بود،شب هنگام خواب انگار همان صحنه ها را دوباره ديد و همان سوال را از خدا پرسيد بعد از سكوتي طولاني صداي خدا شنيده شد كه مي گفت من كاري براي شان كرده ام ،تو را آفريدم