كاش وقتي زندگي فرصت دهد             گاهي از پروانه ها يادي كنيم

كاش بخشي از زمان خويش را             وقف قسمت كردن شادي كنيم

كاش وقتي آسمان باراني است            از زلال چشم هايش تر شويم

وقت پاييز از هجوم دست باد                 كاش مثل پونه ها پرپر شويم

كاش دلتنگ شقايق ها شويم               به نگاه سرخشان عادت كنيم

كاش شب وقتي كه تنها مي شويم       با خداي ياس ها خلوت كنيم

كاش گاهي در مسير زندگي                باري از دوش نگاهي كم كنيم

فاصله هاي ميان خويش را                   با خطوط دوستي مبهم كنيم

كاش مثل آب،مثل چشمه سار             گونه نيلوفري را تركنيم

ما همه روزي از اينجا مي رويم              كاش اين پرواز را باور كنيم

كاش با حرفي كه چندان سبز نيست     قلب هاي نقره اي را نشكنيم

كاش هر شب با دو جرعه نور ماه          چشم هاي خفته را رنگي زنيم

كاش بين ساكنان شهر عشق             رد پاي خويش را پيدا كنيم

كاش با الهام از وجدان خويش              يك گره از كار دل ها وا كنيم 

كاش رسم دوستي را ساده تر             مهربان تر ،آسماني تر كنيم

كاش در نقاش ديدارمان                       شوق ها را ارغواني تر كنيم

كاش اشكي قلب مان را بشكند          با نگاه خسته اي ويران شويم

كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند          ما به جاي ابر ها گريان شويم

كاش وقتي آرزويي مي كنيم              از دل شفاف مان هم رد شود

مرغ آرمين هم از آنجا بگذرد               حرف هاي قل مان را بشنود